AWS wskakuje z Kiro do pociągu agentowych IDE. Żeby odciąć się od vibe codingu, który zdążył zebrać sporo złej sławy, kładą nacisk na metodę „spec-driven development”. Oznacza to, że agent najpierw pomaga użytkownikowi stworzyć pełny dokument wymagań dla danej funkcji, następnie analizuje istniejącą bazę kodu i dopiero potem zaczyna implementować.
To podejście zdecydowanie ma sens i stanowi krok naprzód w porównaniu ze ślepym rzucaniem się w wir, jakim bywa vibe coding. To, że specyfikacje aktualizują się razem ze zmianami w kodzie, czyni je jeszcze cenniejszymi i minimalizuje problem nieaktualnej dokumentacji. Hooki potrafią automatycznie uruchamiać powtarzalne zadania agentowe, na przykład pilnowanie, żeby nowa funkcja miała wystarczające testy.
Ciekawie obserwuje się, jak różne narzędzia przyjmują różne metodologie, bo dzięki temu społeczność programistów może znajdować i rozpowszechniać techniki, które naprawdę działają.